اهمیت برنامه های پیشگیری از HIV/AIDS در محیط کار:
اهمیت برنامه های پیشگیری از HIV/AIDS در محیط کار:
تقریبا 45 درصد جمعیت دنیا و 58 درصد افراد بالای 10 سال در شمار نیروی کارجهانی قرار دارند. تلاش آنها که بی تردید به توان ایشان بستگی دارد موجب استحکام پایه های اقتصادی جوامع می شود. نيروي كاري، درصد قابل توجهي از جمعيت هر جامعه را تشكيل مي دهد و تمامي افراد شاغل به عنوان يك انسان و فردي از جامعه، از حق سلامت برخوردار هستند.
اگر اعتقاد داشته باشيم موفقيت در بازار رقابت جهاني نيازمند نيروي كار سالم و فعال است و از سوي ديگر بيش از 70% از افراد HIV مثبت شناسايي شده در كشورمان در گروه سني 44-25 سال يعني سنين كار قرار دارند و در خوشبينانهترين حالت، تنها 30% از بيماران موجود در كشورمان شناسايي شدهاند، اهميت برنامههاي پيشگيري از HIV/AIDS در محيط كار مشخص خواهد شد. اين امر با توجه به موارد زير اهميت بيشتري خواهد يافت:
1- ابتلاء به HIV/AIDS حاصل جهل و ناآگاهي است. محل كار محيطي مستعد براي تبادل اطلاعات، تشويق عمومي به رفتارهاي مقبول و بهكارگيري مداخله است. نياز به وجود اطلاعات اوليه در مورد رفتارهاي پرخطر افراد و عوامل زمينهاي كه آنها را در معرض خطر ابتلاء به HIV/AIDS قرار ميدهد، به شدت احساس ميشود. با اين كه ممكن است بسياري از افراد در محيط كار درخصوص راههاي انتقال و پيشگيري از HIV/AIDS و نحوهي حمايت و مراقبت از آن آموزش ديده باشند يا بعضي از اطلاعات را از طريق مطالعه مقالات تحقيقاتي منتشر شده دريافت كرده باشند اما بدون وجود برنامههاي مدون پيشگيري از HIV اطلاعات و آگاهي آنها به تغيير نگرش و رفتار منجر نخواهند شد.
2- بسياري از كارفرمايان بدليل ناآگاهي از روشهاي علمي تشخيص و برخورد با HIV درخواست انجام آزمايشات اجباري در بدو استخدام و دورهاي مينمايند. انجام آزمايشات اجباري كه بدون انتخاب و رضايت كارگر صورت ميگيرند، معمولاً با هدف استخدام، بكارگيري يا در ليست انتظار ماندن، انجام يافته و امري تبعيض آميز و ضد حقوق بشر تلقي شده و براساس مقررات بينالمللي كار و قوانين اكثر كشورها اقدامي غيرقانوني ميباشد. ضمن اينكه بدليل احتمال قرار داشتن افراد در دوره پنجره [1][1]احتمال شناسايي تمامي افراد مبتلا وجود نداشته و حتی درصورتي كه آزمايش براي مقاصد بيمهاي كارفرما انجام شود، آزمايش منفي اوليه تعهد كارفرما در قبال ابتلاء بعدي بيمار را زير سؤال خواهد برد و اثر معكوسي از آنچه مورد نظر وي بوده است، را خواهد داشت.
3- تماسهاي معمول در محيط كار منجر به همهگيري و ابتلاء سايرين نخواهد شد. اطلاعات ناكافي و نگرش نامناسب در محيط كار، منجر به طرد افراد مبتلا به HIV از محيط كار و افزايش احتمال رفتارهاي پرخطر در جامعه خواهد شد. در حاليكه با مراقبت و حمايت مناسب، افراد HIV مثبت ميتوانند درصورت تناسب با شرايط كار فعلي خود، سالها بدون ايجاد خطري براي ديگران به كار خود ادامه دهند. برعكس درصورت اطلاع از ابتلاء خود، با دارودرماني احتمال سرايت ويروس از راههاي انتقال نيز كمتر شده و با آموزش و رعايت اصول و احتياطات استاندارد، احتمال انتقال اتفاقي را نيز كاهش خواهد داد. برنامههاي پيشگيري از HIV/AIDS در محيط كار ضمن شناسايي بيماران، براي آنها امكان استفاده از خدمات مراقبتي را فراهم ميكند، طول عمر و كيفيت زندگي را افزايش داده و از شيوع و انتقال HIV در جامعه پيشگيري ميكند.
4- با پيشرفت روند همهگيري HIV/AIDS بخش بهداشت به تنهايي قادر به مهار آن نيست. بازار تجارت بر پايهي بهكارگيري منابع و مهارتهاي نيروي انساني شكل ميگيرد و وظيفه دارد به تصحيح نگرش و رفتارهاي كاركنان كمك كرده، در برخي موارد خدمات باليني را نيز ارائه كند.
بنابراين:
الف- با پیشرفت برنامه های بیماریابی در سطح جامعه، محیط های کاری باید توانایی برخورد با موارد HIV مثبت و حمایت و مراقبت از آنان را کسب کنند.
ب- آموزش HIV در محيط كار ميتواند به پيشگيري از شيوع بيماري و در مواردی به بيماريابي و شناسايي افراد مبتلا كمك كند. مشروط براينكه:
- حمايت و مشاركت مديران و كارفرمايان جلب شده باشد
- آموزشها در جهت انگ زدايي و با مدلهاي عملي همراه شوند.
- برنامههاي بيماريابي با تاكيد بر حفظ اسرار افراد به برنامههاي مراقبتي و حمايتي پيوند داده شوند.
درباره:علی زارعی کارشناس بهداشت حرفه ای از دانشگاه علوم پزشکی قزوین-علاقمند به فوتبال-موسیقی-دیوان حافظ.ومسائل ایمنی و بهداشت حرفه ای.امیدوارم با راه اندازی این وبلاگ قدمی کوچک برای مهندسان بهداشت حرفه ای و ایمنی وهمه علاقه مندان به این رشته برداشته باشم.جا داره از اساتید خوبم دکتر نیک پی ،مهندس قلعه نویی،خانم دکتر ورمزیار،دکتر صفری و همچنین خانم دلوریان زاده،خانم مهندس صادقیان و مهندس مختاری تشکر کنم.